Tag Archive: grób

Karpentanowie

Tak jak w innych częściach Iberii, również Karpentanowie czcili byka, którego wiązali z płodnością bydła i życiem pozagrobowym. Jego wizerunki znajdujemy na stelach nagrobnych z takimi symbolami jak słońce, koło, księżyc i gwiazdy.

Polacy

Dawniej z okazji Dziadów Polacy urządzali uczty cmentarne na grobach bliskich. Wzorem słowiańskich przodków dzielili się jedzeniem z duszami pozostawiając na mogiłach niewielkie ilości miodu, kaszy, chleba i maku.

Irlandczycy

Ogam, irlandzkie pismo celtyckie, ma postać kresek, umieszczonych prostopadle lub skośnie na jednej osi. Inskrypcje na grobach, stelach i kamieniach czyta się z dołu do góry, a w manuskryptach od prawej do lewej.

Chapapoyas

Zamieszkujący amazońskie lasy dzisiejszego Peru Chapapoyas najprawdopodobniej stanowili nie jednolity lud, ale konfederację plemion, które łączył język, ceramika, system budownictwa i rytuały pogrzebowe.

Tiwi

Przed obrzędem Pukamani Aborygeni Tiwi rzeźbią specjalne wysokie totemiczne pale, które mają informować o statusie społecznym i prestiżu jakim cieszył się zmarły. Pale ustawiane są wokół jego miejsca pochówku.

Chimu

Władcy państwa Chimu ze stolicą w Chan Chan (północne wybrzeże Peru) wznosili zespoły pałacowe, które z chwilą śmierci fundatora stawały się jego mauzoleum i miejscem kultu jego mumii.

Nazca

Długo uważano, że przedstawiciele kultury Nazca preparowali ludzkie głowy jako trofea wojenne. Dziś wiemy, że ścinano je tubylcom. Głowy składano jako ofiary i wkładano do grobowców. To częsty motyw ikonografii Nazca.

Hiszpanie

Hiszpańskie cmentarze to szeregi ścian, w które wmurowuje się trumny i urny z prochami tworząc 3 lub 4 piętra grobów. W święto zmarłych Hiszpanie nie palą zniczy, ponieważ nie ma ich gdzie ustawić.

Turdetanie

Kultura Turdetanów znacząco różniła się od pozostałych ludów Iberyjskich. Posiadali oni własny alfabet i porozumiewali się w języku podobnym do tartesiańskiego. Również inaczej od Iberów chowali swoich zmarłych.

Polacy

Polacy w czasie wypadających na przełomie października i listopada Dziadów zapalali w domach świece, aby ogrzać powracające na ziemię dusze zmarłych. Tradycja ta przetrwała do dziś w zwyczaju palenia zniczy na grobach bliskich.

Iberowie

Jednym z dowodów na wysoki stopień zhierarchizowania społeczeństwa Iberów jest różnorodność grobowców. Niektóre były w kształcie kobiet lub wież (te uważa się za mauzolea królewskie). Występowały też groby komorowe.

Riukianie

Po pogrzebie Riukianie z Okinawy zostawiają u drzwi krypty sandały, laskę, papierową parasolkę, latarnię, kwiaty i tablicę upamiętniającą w razie gdyby duch zmarłego ich potrzebował.

Bułgarzy

W święto zmarłych Bułgarzy zapalają na grobach świece i polewają je czerwonym winem, symbolizującym krew Chrystusa. Święto to określa się mianem Zaduszek Czereśniowych ponieważ ludzie częstują się na cmentarzu czereśniami.

Chapapoyas

Chapapoyas z amazońskiej części północnego Peru składali ciała zmarłych w kamiennych sarkofagach rzeźbionych na kształt ludzkiej postaci lub mauzoleach. Grobowce umieszczali w jaskiniach albo niszach w zboczach gór.

Filipińczycy

1 listopada w niektórych regionach Filipin grupy zwane Pangangaluluwa wędrują od domu do domu grając, śpiewając i żebrząc w imieniu tych, którzy odeszli. Poza tym Filipińczycy odwiedzają groby bliskich, gdzie urządzają całonocne uczty.

Irlandczycy

Ogam, czyli irlandzkie pismo celtyckie,  ma postać kresek, umieszczonych prostopadle lub skośnie na jednej osi.  Inskrypcje na grobach, stelach i kamieniach czyta się z dołu do góry, a w manuskryptach od prawej do… Czytaj dalej

Moche

Przedstawiciele andyjskiej kultury Moche z Peru wyrabiali ozdoby wyobrażające owoce i warzywa. Szczególnie cenili sobie lucumę. Oddającą kształt owoców tego gatunku ceramikę wkładali do grobów.

Celtyberowie

Kulturę Celtyberów wyróżnia na tle innych z danej epoki niezwykłe uporządkowanie niektórych cmentarzy, gdzie groby ustawiono w linii prostej, zaś między nimi wybudowano równoległe uliczki, często nawet brukowane.

Kaniarzy

Groby Indian Kaniari składały się z małej krypty, gdzie deponowano cenne przedmioty należące do zmarłego, a jego samego układano na plecach lub w kucki, oraz okrągłego dołu, w którym grzebano jego żony i… Czytaj dalej

Podhalanie

Na Podhalu w miejscu czyjejś gwałtownej śmierci każdy przechodzień miał obowiązek rzucić gałązkę na stos, który podpalano w święto zmarłych. Wierzono, że ognisko ogrzeje duszę pokutującego i pomoże mu odkupić winy.

Inuici

Inuici chowali zmarłych w płytkich na ok. 0,5-metra grobach. Dno jamy wykładali kawałkami drewna. Obkładali nimi także samo ciało. I to już wystarczało. Nie używano bardziej trwałych, zamykanych trumien.

Ajmarowie

Według Ajmarów duchy nawiedzają żyjących przyjmując postać psa lub zwłok. Mogą straszyć lub nawet zesłać chorobę. Lekarze i szamani zalecają czasem jedzenie wnętrzności zmarłych ze starych grobów jako środek profilaktyczny przeciw duchom.

Keczua

Podczas święta zmarłych Keczua organizują biesiady na cmentarzach. Przy grobach grają w kości. Nie jest to jednak rozrywka, ale sposób porozumiewania się ze zmarłym, ponieważ wyrzucone numery oznaczają jego prośby i zarzuty.

Meksykanie

Podczas święta zmarłych Meksykanie odwiedzają groby bliskich, a w niektórych regionach nawet biesiadują całą noc na cmentarzach. Wspominają wtedy nieżyjących, śpiewają ich ulubione piosenki i jedzą ich ulubione potrawy.

Bakairi

Indianie Bakairi nie oznaczają i nie odwiedzają grobów swoich zmarłych. Nie noszą też po nich żałoby. U tego ludu nie istnieje żadna forma wiary w życie pozagrobowe.

Riukianie

Riukianie obchodzą święto zmarłych zwane Qingmingjie w 106 dniu po przesileniu zimowym. Porządkują wtedy groby, zapalają na nich świece, pozostawiają posiłki dla zmarłych, palą polane winem papierowe pieniądze i odpalają petardy.

Kaniarzy

Kacyków Indian Kaniari chowano w mauzoleach, których ściany całkowicie pokrywano nieodczytanym do dziś pismem hieroglificznym. Ukoronowane ciała sadzano pośrodku izby na specjalnych tronach bez oparcia.

Majowie

Rola ksiąg w kulturze Majów była ogromna. Władców chowano wraz z rękopisami złożonymi na piersiach lub w pobliżu głowy, co świadczy o religijnej symbolice i prestiżu tekstu pisanego.

Dżurdżeni

Gdy Dżurdżeni z Mandżurii w Chinach chowali swoich zmarłych, wkładali im do grobu zgiętą lub złamaną broń na znak, że właściciel nie będzie jej już potrzebował.

Ajmarowie

Ajmarowie z małych, ukrytych w górach wiosek, gdzie tradycja wciąż jest silna, niezmiennie od wieków lokują cmentarze na rozstajach dróg.

Ajmarowie

Szczególnie ważnych Ajmarów chowa się w Chullpas – kamiennych mauzoleach przypominających okrągłe wieże. Chullpas są budowane tam, gdzie mieszka Mallku, bóg hierarchii społecznej, czyli na szczytach wzgórz otaczających miasta.

Kaniarzy

Indianie Kaniari nie używali kipu. Najprawdopodobniej wiedzę przechowywali na berłach, które rzeźbili hieroglifami i łączyli kawałkami złota w specjalne układy. Takie wiązki kijów, uważane za testamenty, znaleziono w kilku grobach.

Sundajczycy

Według Sundajskiego mitu, gdy dziki Kalabut i Buduga Basu dorosły, postanowiły odszukać swą siostrę Nyi Pohaci. Niestety została ona zamordowana przez bogów. Bracia okrążyli jej grób 7 razy i zdechli z żalu.

Nieńcy

Każdy nieniecki ród miał swoje własne miejsce pochówku. Najczęściej było to niewielkie wzniesienie w tundrze w pobliżu rzeki. Z powodu wiecznej zmarzliny trumny pozostawiano na powierzchni ziemi.

Iberowie

Iberowie palili ciała swoich zmarłych, a prochy ważnych kobiet wsypywali do sarkofagów o ludzkim kształcie, które następnie umieszczali w jaskiniach. Przykładem takiego pochówku jest skrzydlata Dama z Bazy.

Majowie

Majowie grzebali swoich przodków we własnych domach pod podłogą. Jeśli grobów było dużo, formowały wzniesienie. Najsilniejszą pozycję miał więc ród, którego dom stał najwyżej, co oznaczało też, że najdłużej żyje w danym miejscu.

Dołganie

Religia Dołganów jest niezwykle synkretyczna, np. na ich grobach umieszcza się zarówno prawosławny krzyż, ptaszka kut, który wiedzie duszę zmarłego do nieba, jak i deseczkę do składania ofiar duchom przodków.

Słowianie

Szczodre Gody, czyli święto przypadające między 22.12. a 6.01. było u Słowian okresem przeznaczonym na wspominanie zmarłych. Palono wtedy ogniska przy ich grobach i organizowano na cmentarzach uczty.

Słowianie

Potrawy przyrządzane na polską wigilię z ziaren zbóż, maku, miodu i grzybów były typowe dla słowiańskich styp pogrzebowych. Na wschodzie Polski przetrwał również zwyczaj odwiedzania tego dnia grobów bliskich.

Mongołowie

Burchan Chaldun jest górą, gdzie według tradycji Niebieski Wilk (Börte Chono) i Piękna Łania (Goo Maral) stworzyli pierwszego Mongoła. Uważa się ją również za miejsce narodzin i grób Czyngis-chana.