Tag Archive: hodowla

Dunganie

Dziś zdecydowana większość z zamieszkujących Kirgistan i Kazachstan Dunganów zajmuje się uprawą ryżu i warzyw, przede wszystkim buraka cukrowego. Wielu hoduje bydło, niektórzy pracują przy produkcji opium.

Zuni

Zuni to społeczność rolnicza, uprawiająca kukurydzę, bawełnę, fasolę i dynię, hodująca kozy, owce i osły, znana z garncarstwa, spokojna i nastawiona pokojowo. Jako jedni z nielicznych nie zostali zmuszeni do zmiany miejsca zamieszkania.

Akie

Sąsiedni Masajowie określają zamieszkujących Tanzanię zbieraczy Akie pogardliwym terminem „Iltorobo” albo „Dorobo”, co znaczy „ludzie bez bydła”.

Himba

Ok 1870 roku kilka atakowanych przez Nama grup ludu Herero uciekło do Angoli, gdzie prosiło Ngambwe o odstąpienie części pastwisk. Od tamtej pory zaczęto ich nazywać ovaHimba, czyli żebraczym ludem.

Wolofowie

Tradycyjnym zajęciem Wolofów jest handel i żarowe rolnictwo, w mniejszym zakresie także rybołówstwo, myślistwo i hodowla. Lud ten posiada także dobrze rozwinięte rzemiosło – głównie tkactwo oraz obróbkę metali, drewna i kości.

Kirgizi

Tradycyjnym zajęciem Kirgizów z Kirgistanu, Chin i Tadżykistanu było wysokogórskie pasterstwo i myślistwo, a w niektórych regionach również uprawa zbóż. Zasłynęli z wyrobu dywanów i artystycznej obróbki metali.

Czuwańcy

Podstawą gospodarki Czuwańców z Rosji zawsze była koczownicza hodowla reniferów. W XIX wieku dali się jednak poznać jako wyspecjalizowani hodowcy, trenerzy i sprzedawcy doskonałych psów pociągowych.

Orokowie

Renifery, których hodowlą tradycyjnie zajmowali się Orokowie z Sachalinu w Rosji, dostarczały swoim opiekunom nie tylko jedzenia i materiału na ubrania, ale również służyły jako środek transportu.

Himba

Przywództwo w wioskach Himba z Namibii zawsze sprawuje najstarszy mężczyzna z plemienia. Podczas gdy pozostali mężczyźni udają się na wypas kóz i bydła, wódz pozostaje w osadzie wraz z kobietami i dziećmi.

Himba

Plemię Himba z północno-zachodniej Namibii prowadzi koczowniczy tryb życia związany z pasterstwem. Hodowanymi przez nich zwierzętami  są kozy i bydło.

Farerowie

Istotnym źródłem utrzymania Farerów jest hodowla owiec. Niektóre jej zasady określa prawo ustanowione jeszcze w XIII w. Kruchy ekosystem Wysp wymusza utrzymywanie populacji tych zwierząt na stałym poziomie.

Darchadzi

Darchadzi z północnej Mongolii prowadzą koczownicze życie pędząc przez bezkresne stepy stada bydła, owiec, kóz, jaków oraz wielbłądów. Sami poruszają się na grzbietach niskich górskich koników.

Celtyberowie

Celtyberowie byli pasterzami, a wyznacznik bogactwa stanowiła dla nich wielkość stada. Często prowadzili koczowniczy tryb życia i praktycznie nie budowali miast. Wyjątkami są słynne Numancja i Tremencja.

Luzytanie

Gospodarka Luzytanów opierała się przede wszystkim na hodowli i górnictwie, nie na rolnictwie. Często zajmowali się grabieżą sąsiadów. Prawdopodobnie na ich własnych ziemiach występowało przeludnienie.

Wodaabe

Wodaabe to pasterze koczownicy. Wędrują wzdłuż południowej granicy Sahary. Istnieją teorie na temat ich pochodzenia mówiące, że do Afryki przybyli z Mezopotamii, przez Morze Czarne.

Lapończycy

Lapończycy składali ofiary z wielu powodów. Prosili np. o powiększenie się stada reniferów, udane polowanie, obfity połów, pokonanie choroby, o pomyślną ciążę i poród bez komplikacji oraz o życiowe powodzenie.

Orokowie

Orokowie z Rosji byli koczownikami i hodowcami reniferów. W poszukiwaniu lepszych warunków do handlu część z nich przeniosła się na południe, przestała wędrować i porzuciła hodowlę reniferów, adaptując hodowlę psów.

Bambara

U Bambara żonaci mężczyźni wspólnie uprawiają proso, sorgo i fasolę, zamężne kobiety zajmują się orzeszkami ziemnymi w ogródkach, młode dziewczyny dbają o dom, dzieci i przynoszą wodę, a młodzi chłopcy pasą bydło.

Niwchowie

Zamieszkujący północną część wyspy Sachalin w Rosji Niwchowie byli wyspecjalizowanymi hodowcami psów, których używali jako siły pociągowej.

Ajmarowie

Egzystencja Ajmarów w ponad 50% zależy od rolnictwa. Sadzą ziemniaki, komosę ryżową quinoa i jęczmień. Istotna jest również hodowla zwierząt – owiec, lam, alpak i bydła. Ekonomiczne znaczenie rybołówstwa różni się w zależności… Czytaj dalej

Komancze

Komancze prowadzili koczowniczy tryb życia, zajmowali się przede wszystkim myślistwem (polowanie na bizony), rybołówstwem i zbieractwem roślin, a później hodowlą koni i uprawą roślin.

Bakairi

Bakairi przede wszystkim hodują bydło, ale niektórzy z nich trzymają również świnie i kurczaki. Mięso zabitego wołu rozdzielane jest równo pomiędzy wszystkich mieszkańców woski.

Turdetanie

Turdetan, Iberów z dawnej Andaluzji, wyróżniała rozbudowana struktura społeczna. Ich plemionami rządzili królowie. Turdetanie utrzymywali wielu niewolników, którzy pracowali w kopalniach, na roli i przy hodowli zwierząt.

Asturowie i Kantabrowie

Podstawą egzystencji Asturów i Kantabrów była hodowla bydła. Uprawiano jęczmień i len, ale agrykultura nie stała na wysokim poziomie. Stąd częste wypady łupieżcze na tereny sąsiednich Wakceów.

Nieńcy

Podstawą gospodarki Nieńców i głównym czynnikiem kształtującym ich kulturę długo była koczownicza hodowla reniferów. Wiadomo nam, że to od nich przejęły ją inne ludy północy.

Galaikowie

Podstawą egzystencji Galaików z północy Półwyspu Iberyjskiego była hodowla zwierząt, uzupełniana łowieniem ryb i owoców morza. Handlowali wydobywanym z rzek złotem i srebrem.

Inkowie

Inkowie wydają się narodem bardzo oszczędnym i praktycznym. Nieważne czy na ofiarę czy dla pożywienia  – nigdy nie zabijali płodnych samic lam, gdyż te przydawały im się w hodowlach.

Lapończycy

Lapończycy wierzą, że szczęście zależy od ilości posiadanych reniferów. Wypas tych zwierząt jest tradycyjnym zajęciem Samów. O Laponii mówi się nawet, że mieszka tu tyle samo reniferów co ludzi.

Udmurci

Rok po śmierci krewnego Udmurci składają mu w ofierze głowę i łapę krowy lub konia, aby na tamtym świecie również mógł hodować zwierzęta i niczego nie zazdrościł innym. Nazywają to Jyr-pyd śoton.