Tag Archive: Japonia

Riukianie

Wśród Riukian z wysp japońskich do dziś popularny jest szamanizm. Szamanki yuta pełnią ważną funkcję w społeczeństwie, pomagając ludziom uporządkować ich relacje z duchami przodków.

Ajnowie

Takusa to ajnuska miotełka z trawy lub ulistnionych gałązek używana do rytualnego oczyszczenia, szczególnie pod koniec seansów szamańskich.

Ajnowie

U Ajnów zarówno kobiety jak i mężczyźni noszą w uszach kolczyki. Podczas szczególnie uroczystych ceremonii mężczyźni nakładają na głowy drewniane korony zdobione słomą, a do pasa przytraczają długie miecze.

Riukianie

Riukianie z Okinawy w Japonii ustawiają na rozstajach dróg niewielkie obeliski z wyrytymi inskrypcjami magicznymi zwane ishigantō, które mają chronić okoliczne domy przed nieproszonymi, zbłąkanymi duchami.

Ajnowie

Ajnuski wzór na kimonach zwany moreu, informował o pochodzeniu z konkretnej wioski (kotanu) lub regionu. Wykonywały go kobiety za pomocą noża i igły. Oprócz funkcji estetycznej pełnił rolę ochronną przed złymi duchami.

Ajnowie

Ajnowie z północy Japonii rzeźbili pałeczki ofiarne zwane inau przede wszystkim z drewna wierzby, ale również bzu, magnolii, dębu i dereni. Wybór gatunku drzewa zależał od adresata i celu składanej ofiary.

Japończycy

Tradycyjnie sushi w Japonii spożywa się palcami, nie zaś pałeczkami. Zgodnie z zasadami savoir-vivre niedozwolone jest pozostawianie nadgryzionego kawałka na talerzu.

Riukianie

W dniu riukiańskiego wesela goście najpierw odwiedzają dom panny młodej, aby wręczyć jej rodzinie prezenty, po czym przenoszą się do domu kawalera na tradycyjną ceremonię z toastami.

Riukianie

Po pogrzebie Riukianie z Okinawy zostawiają u drzwi krypty sandały, laskę, papierową parasolkę, latarnię, kwiaty i tablicę upamiętniającą w razie gdyby duch zmarłego ich potrzebował.

Ajnowie

Społeczność Ajnów wykazywała silne wpływy matriarchatu – to w linii żeńskiej dziedziczony był majątek i pozycja społeczna. W pozostałych dziedzinach życia występowała przewaga porządku patriarchalnego.

Ajnowie

Ajnowie z północy Wysp Japońskich twierdzą, że w dawnych czasach to sami bogowie opowiadali historie zwane jukarami, ale od kiedy opuścili oni ziemię i odeszli do krainy bogów, ust muszą im użyczyć ludzie.

Ajnowie

Ajnowie z północy Wysp Japońskich rzadko prowadzili między sobą walki, większość problemów rozstrzygali na drodze dyskusji. Gdy dochodziło do bitwy jeńcy wojenni stawali się niewolnikami tych, którzy ich schwytali.

Riukianie

Riukianie zajadają się flakami i golonką, lokalnym przysmakiem są świńskie uszy i sashimi z mięsa koźlęcego. Nie piją sake, ale awamori, które może mieć nawet ponad 60% alkoholu.

Ajnowie

W wyobrażeniu Ajnów istota seansu szamańskiego polega na tym, że dusza, opuszczając ciało szamana, udaje się na konsultacje z jego duchami pomocniczymi albo wprost do zaświatów, by sprowadzić stamtąd duszę zmarłego.

Ajnowie

Ajnowie od zawsze byli w Japonii dyskryminowani na tle rasowym. Do końca II Wojny Światowej w ich dokumentach pisano „Kyudojin”, czyli „Aborygen”. Adnotacja ta skutecznie blokowała dostęp do wykształcenia i dobrej pracy.

Ajnowie

Ajnowie z północy Japonii nigdy nie stworzyli ponadlokalnej struktury politycznej. Wierzenia  poszczególnych społeczności znacząco różniły się do siebie. Na tej podstawie wyróżniamy 3 grupy: kurylską, sachalińską i hokkaidzką.

Japończycy

Shamisen, czyli tradycyjny japoński instrument muzyczny, obciągnięty jest skórą kota.

Ajnowie

Ajnowie uważali, że tak jak z sąsiadami, z duchami i bogami też należy utrzymywać przyjazne stosunki. Dlatego zapraszali je na ceremonie i w gościnę, zaś po oddaniu czci odsyłali w góry na wschodzie.

Riukianie

Riukianie z Okinawy ustawiają przed domami 2 figurki stworzenia zwanego shisa, będącego mieszanką psa i lwa. Shisa po prawej szczerzy kły i odstrasza demony, zaś shisa po lewej ma zamknięty pysk i zatrzymuje… Czytaj dalej

Ajnowie

Ajnowie z Japonii wyobrażają sobie, że zwana przez nich ramat dusza jest niewidzialna i pozostaje zawieszona w ciele gdzieś między głową a sercem, zaś w przypływie gniewu lub smutku przemieszcza się ku górze.

Ajnowie

W rozumieniu Ajnów z Japonii zabicie zwierzęcia oznacza uwolnienie i odesłanie do krainy bogów jego ducha. To radosne wydarzenie podczas którego modli się i składa ofiary z rzeźb inau oraz sake.

Ajnowie

Zamieszkujący północ Wysp Japońskich Ajnowie zaliczali do złych bóstw: wszelkiego rodzaju diabły i demony (ojasi), duchy opustoszałych domostw i lisy.

Ajnowie

Według Leo Sternberga ajnuskie rzeźbione kijki ofiarne inau wyobrażają pośredników między bogami a ludźmi, zaś zwisające z nich liczne wióry symbolizują języki, którymi istoty te posługują się w rozmowach z bogami.

Ajnowie

W przeciwieństwie do otaczających ich mongoloidów, których cechuje słaby i rzadki zarost, Ajnowie to najbardziej owłosiony lud na świecie. Dlatego sąsiedzi nazywali ich „kudłatymi Kurylczykami” lub „dzikusami”.

Ajnowie

Ajnowie z Japonii przekazują wiele opowieści o małżeństwach bogów z ludźmi. Mężowie bogiń zamieszkiwali w krainie bogów, bogowie poślubieni Ajnuskom schodzili na ziemię, a żona niedźwiedzia była zabierana przezeń w góry.

Ajnowie

Wszystko co otaczało Ajnów z północy Japonii, według wierzeń posiadało duszę zwaną ramat lub ramu – czy to był drugi Ajnu, zwierzęta, rośliny, czy nawet przedmioty codziennego użytku, wykonane przez samych Ajnów.

Riukianie

Riukianie wspominają zmarłego podczas specjalnych ceremonii odprawianych dokładnie w 1, 3, 7, 25 i 33 rocznicę śmierci. Po tym czasie dołącza on do grupy przodków rodu i nie jest więcej opłakiwany osobno.

Ajnowie

Japończycy określali Ajnów terminem Ezo, który dziś tłumaczy się przez „obcy, którzy mieszkają na północy”. Wyraz ten wywodzi się jednak od „ebisu” (dzikus, barbarzyńca) i jest powiązany ze słowem „emishi” (miecz).

Ajnowie

Ajnowie z wyspy Szumszu prawie co roku na wiosnę przybywali do Jawiny na zachodzie Kamczatki, polowali na wybrzeżach półwyspu, łowili ryby u ujścia rzeki Jeziornej, ale nie osiedlali się na półwyspie.

Japończycy

Japońskie święto zmarłych, zwane Bon, odbywa się, w zależności od regionu, w lipcu lub sierpniu. Duchy powracają wtedy na ziemię, by odwiedzić bliskich, a ci przygotowują dla nich ołtarze powitalne i palą latarnie.

Riukianie

To Riukianie z Okinawy w Japonii wymyślili karate.

Riukianie

Dawniej Riukianie wierzyli, że duch przestrzeni domowej jest płci żeńskiej, zaś nadnaturalny opiekun wszystkiego co na zewnątrz to mężczyzna.

Riukianie

Riukianie obchodzą święto zmarłych zwane Qingmingjie w 106 dniu po przesileniu zimowym. Porządkują wtedy groby, zapalają na nich świece, pozostawiają posiłki dla zmarłych, palą polane winem papierowe pieniądze i odpalają petardy.

Riukianie

Podczas riukiańskiego święta zmarłych Qingmingjie wszyscy członkowie rodziny udają się na cmentarz, a potem kolejno – od najstarszego do najmłodszego, składają hołd zmarłym bijąc trzykrotnie czołem o ziemię. 

Riukianie

Podczas wesela pan młody i panna młoda z zamieszkującego wyspy  japońskie ludu Riukiu świętują oddzielnie wraz ze swoimi przyjaciółmi w domach rodzinnych. Para łączy się dopiero następnego dnia.

Ajnowie

Ajnowie żyli w budowanych nad brzegiem morza wioskach zwanych kotanami, w chatach czworościennych, drewnianych, z dwuspadowym dachem. W jednym kotanie mieszkało ok. 50 osób. Sąsiednie wioski łączyły się pod wodzą jednego władcy.

Riukianie

Po pogrzebie Riukianina następuje 49-dniowy specjalny okres żałobny podczas którego jego rodzina jest zobowiązana do odprawienia w tygodniowych odstępach 7 upamiętniających go rytuałów.

Japończycy

Kin no unko to japoński talizman w kształcie kupy. Wykonuje się go z porcelany pokrytej 24-karatowym złotem. Pomysł wziął się stąd, że słowo unko może oznaczać zarówno dziecko szczęścia jak i kupkę.

Japończycy

Kiedy nam wydaje się, że księżyc ma twarz, Japończycy widzą we wzorze na jego powierzchni królika piekącego ryżowe ciasteczka. Przekonanie to jest źródłem wielu japońskich mitów (było też inspiracją dla anime Sailor Moon).