Tag Archive: Peru

Peruwiańczycy

Wybicie północy w Wigilie Bożego Narodzenia Peruwiańczycy świętują niczym my nadejście nowego roku. Po pasterce wylęgają na ulice, otwierają szampany i puszczają fajerwerki, by uczcić narodzenie Jezusa.

Inkowie

Drobne ofiary składane przez Inków na szczytach gór w podziękowaniu za pomyślną wspinaczkę tworzyły nieraz spore stosy, mimo, że składały się z włosów, patyków, traw, kamyczków i przeżutej koki.

Ajmarowie

Ajmarskie kobiety dokładnie zakrywają karki wełnianymi kołnierzami, ponieważ wierzą, że w każdej chwili mogą zostać zaatakowane przez przerażające bezcielesne wampiry.

Nazca

Najciekawszym reliktem kultury Nazca z wybrzeża Peru są gigantyczne rysunki (geoglify) umieszczane na pustynnych płaskowyżach oraz zboczach gór. Najczęściej przypisuje się im funkcję dróg procesyjnych dla pielgrzymów.

Chinchoro

Nazwa hipotetycznego ludu Chinchoro, który w X wieku p.n.e. stworzył na pograniczu chilijsko-peruwiańskim niesamowitą cywilizację, oznacza małą łódkę, ponieważ Chinchoro zajmowali się głównie rybołówstwem.

Ajmarowie

Tradycyjnie Ajmarowie z Boliwii, Peru i Chile zjadali schwytanych jeńców. Dzisiaj, gdy kanibalizm jest nie do pomyślenia, brutalnie torturują więźniów.

Chimu

Szczególną rolę w religii państwa Chimu z terenów dzisiejszego północnego Peru, odgrywał kult władcy, manifestujący się m. in. w skomplikowanym rytuale dworskim i oddawaniu czci jego mumii.

Inkowie

Jedna z interpretacji inkaskiej listy władców mówi, że to tylko zbiór założycieli rodów miasta Cuzco. Arystokracja przedstawiła ich chrześcijanom jako króli, aby uniknąć podatku, z którego zwolnieni byli potomkowie władców.

Ajmarowie

Ajmarowie z małych, ukrytych w górach wiosek, gdzie tradycja wciąż jest silna, niezmiennie od wieków lokują cmentarze na rozstajach dróg.

Inkowie

Inkowie nie mogli wchodzić do świątyni Słońca w butach. Jeśli wierzyć świadectwom to podczas Inti Raymi zwykli obywatele rozzuwali się 200 kroków przed bramą, zaś władca przy samym wejściu.

Ajmarowie

Szczególnie ważnych Ajmarów chowa się w Chullpas – kamiennych mauzoleach przypominających okrągłe wieże. Chullpas są budowane tam, gdzie mieszka Mallku, bóg hierarchii społecznej, czyli na szczytach wzgórz otaczających miasta.

Chimu

Według mitu o pochodzeniu człowieka powtarzanego przez Indian Chimu, wywodzą się oni od 4 gwiazd, z których jedna para miała zrodzić królów, kacyków i szlachtę, a druga plebejów, biedaków i rolników.

Ajmarowie

Dia de compadre, czyli dzień kuma to ajmarskie święto ku czci Mallku, boga życia i gór, tradycyjnie obchodzone w styczniu. Ajmarowie mają w zwyczaju codziennie rozmawiać z Mallku jak z członkiem rodziny.

Ajmarowie

U Ajmarów tkaniem zajmują się zarówno kobiety jak i mężczyźni. Poncho robione są w dwóch symetrycznych częściach, a następnie zszywane razem. Pozyskiwane z minerałów i roślin barwniki rozcieńcza się uryną.

Chimu

Indianie Chimu brzydzili się kradzieżą. Wierzyli, że podczas nowiu władca ich boskiego panteonu , Księżyc, specjalnie schodzi w zaświaty, by osobiście ukarać zmarłych złodziei.

Chinchoro

Przedstawiciele archeologicznej zbieracko-łowieckiej kultury Chinchoro z wybrzeża pogranicza chilijsko-peruwiańskiego jako pierwsi na świecie mumifikowali swoich zmarłych.

Inkowie

Na trzy dni przed obchodami święta Inti Raymi Inkowie wygaszali ogień w domach i świątyniach. Po tym czasie nowy płomień miał im dać sam bóg Słońce pierwszym promieniem przebijającym się przez góry.

Inkowie

Inkowie  z terenów dzisiejszego Peru znali kołyski dla dzieci na długo przed tym jak zaczęto je stosować w Europie.

Inkowie

Inkowie nazywali swoje imperium Tawantinsuyu, co w języku keczua oznacza cztery strony świata i rzeczywiście administracyjnie było ono podzielone na cztery części.

Inkowie

Podczas Inti Raymi władca Inków wypijał wraz ze Słońcem kolejkę trunku chicha. Najpierw wyciągał w jego stronę prawą rękę z kielichem, a potem wylewał zawartość do złotej kadzi połączonej kanalikiem ze świątynią bóstwa.

Peruwiańczycy

Chichę, czyli tradycyjny peruwiański alkohol, wytwarza się z ziaren specjalnego gatunku kukurydzy, które są przeżuwane wraz z śliną, zaś tak uzyskaną papkę suszy się na słońcu i umieszcza w wodzie z zakwasem.

Inkowie

Inkascy kapłani zwani Pacharicuc przepowiadali przyszłość z chodu pająka zwanego pacha lub oroso, któremu najpierw wyrwano jedną z nóg.

Ajmarowie

Według Ajmarów z terenów dzisiejszej Boliwii, Peru i Chile górski demon Ipoqapaqa był właścicielem wszystkich lam, alpak i wigonii na świecie. Aby utrzymał ich populację należało mu składać regularne ofiary.

Inkowie

Przez trzy dni przed świętem Inti Raymi Inkowie zachowywali ścisły post. Dozwolone było jedynie jedzenie białej surowej kukurydzy i ziół oraz picie wody. Nie palono ognia w mieście i wstrzymywano się od seksu.

Inkowie

Podczas święta Inti Raymi Inkowie ofiarowywali Słońcu dary ze wszystkich zakątków imperium. Były to lamy, jaszczurki, ropuchy, żmije, tygrysy, lwy i ptaki. Współcześnie w trakcie inscenizacji składa się ofiary z liści koki.

Peruwiańczycy

Według peruwiańskiej tradycji Chrystus narodził się nie w stajni, lecz w jaskini, ponieważ według dawnych wierzeń jest to miejsce z natury święte. Tak też przedstawia się bożonarodzeniowe żłobki w tym kraju.

Inkowie

Inkowie wydają się narodem bardzo oszczędnym i praktycznym. Nieważne czy na ofiarę czy dla pożywienia  – nigdy nie zabijali płodnych samic lam, gdyż te przydawały im się w hodowlach.

Inkowie

Przed podjęciem jakichkolwiek działań wojennych Inkowie składali w ofierze lamę i na podstawie wyglądu jej wnętrzności wróżyli o przyszłym powodzeniu bądź niepowodzeniu wojny.

Suq’a Machula, czyli Złośliwi Dziadowie

Niebezpieczeństwo czyha na Inków wszędzie. Wyobraź sobie tylko, wracasz do domu, a tam twoja żona. „Możesz  sobie powiedzieć: pomacam ją, to naprawdę moja żona.”, ale jeśli to Suq’a Machula… Przeczytaj jak przeżyć.

Inkowie

Jeżeli piorun trafił w domostwo, Inkowie mówili, że Słońce oznaczyło je jako miejsce niedoli. Za czasów Huayny Capaca piorun uderzył w pałac królewski, co wiązano potem z przybyciem Hiszpanów i rozpadem imperium.

Inkowie

Według inkaskich wierzeń srebro to łzy bogini-matki Księżyca zwanej Mama Quilla, które spadły na ziemię.

Peruwiańczycy

Peruwiańscy znachorzy pocierają ciało chorej osoby żywą świnką morską aż do śmierci zwierzęcia. Wierzą, że w ten sposób przejmuje ono chorobę. Na podstawie wyglądu wnętrzności świnki stawiają potem diagnozę.

Inkowie

Inkowie włączali bogów wszystkich podbitych plemion do imperialnego panteonu. Ich miejsce w hierarchii wyznaczano na podstawie ankiet, które wypełniali lokalni, dobrze znający dany kult, kapłani.

Ajmarowie

Zamieszkujący tereny dzisiejszej Boliwii, Peru i Chile Ajmarowie w wypadku poronienia składali ofiary demonowi górskiemu Jipi. Wierzyli, że jeśli zaniedbają ten obowiązek Jipi zniszczy również pola uprawne zsyłając grad.

Inkowie

Inkom nie były straszne niepomyślne przepowiednie. Potrafili wróżyć nawet 3 razy do założonego skutku. Znamy też historię Atahuapy, który ściął siekierą głowę zarówno samemu bogu, który przepowiedział mu przegraną, jak i jego kapłanowi.

Ajmarowie

Wśród Ajmarów z Boliwii, Peru i Chile znany był taniec llamerada, pierwotnie nazywany karwani. Polegał on na naśladowaniu zachowań pasterzy podczas opieki nad lamami.

Inkowie

Nazwą Huaca, która oznaczała bogów, Inkowie określali także wszelkie rzeczy niezwykłe, w tym bliźnięta, jajko z dwoma żółtkami, najpiękniejszą lub najbrzydszą rzecz danego rodzaju, ludzi z wadami wrodzonymi, Góry Śnieżne.

Inkowie

Podczas wędrówki przez góry Inkowie składali na szczytach ofiarę z włosa wyrwanego z brwi i żutego przez drogę liścia koki lub znalezionych w pobliżu patyków, traw, kamieni, ewentualnie garści ziemi.

Hiszpanie

Hiszpanie, którzy rozmawiając z Inkami nie słyszeli różnicy w wymowie Huaca oznaczającego bogów i Huaca, czyli płakać, pisali potem, że Indianie płaczą pod swoimi świątyniami, co nie było prawdą.

Ajmarowie

Ajmarowie uważali, że Hank’o q’awani acacila, szczególnie niebezpieczny i nieprzychylny ludziom bóg gradu i lodu, mieszka na wyspie Amantani na jeziorze Titicaca.

Matses

Szamani indian Matses z Peru smarują chorych maścią, by wezwać na pomoc zwierzęcego ducha-patrona zamieszkującego roślinę z której został przygotowany lek.