Tag Archive: pogrzeb

Taraskowie

Kiedy umierał cazonci zwany też irecha, czyli władca meksykańskich Tarasków, jego ciało palono jako najwyższą ofiarę dla boga ognia i słońca Curicaueri.

Starożytni Egipcjanie

Na egipskich sarkofagach jako płaczki pogrzebowe w towarzystwie Neit i Sereket często przedstawiano siostry Ozyrysa, Izydę i Neftydę pod postaciami dwóch drapieżnych ptaków – sokoła i kani.

Chorwaci

Według Chorwatów matka świętego Andrzej zjadła jedyną kostkę syna, która ocalała w popiołach jego stosu pogrzebowego i natychmiast stała się brzemienna. Andrzej zrodził się po raz drugi o północy, w obecności boga i… Czytaj dalej

Chapapoyas

Zamieszkujący amazońskie lasy dzisiejszego Peru Chapapoyas najprawdopodobniej stanowili nie jednolity lud, ale konfederację plemion, które łączył język, ceramika, system budownictwa i rytuały pogrzebowe.

Tiwi

Przed obrzędem Pukamani Aborygeni Tiwi rzeźbią specjalne wysokie totemiczne pale, które mają informować o statusie społecznym i prestiżu jakim cieszył się zmarły. Pale ustawiane są wokół jego miejsca pochówku.

Turdetanie

Kultura Turdetanów znacząco różniła się od pozostałych ludów Iberyjskich. Posiadali oni własny alfabet i porozumiewali się w języku podobnym do tartesiańskiego. Również inaczej od Iberów chowali swoich zmarłych.

Riukianie

Po pogrzebie Riukianie z Okinawy zostawiają u drzwi krypty sandały, laskę, papierową parasolkę, latarnię, kwiaty i tablicę upamiętniającą w razie gdyby duch zmarłego ich potrzebował.

Ajmarowie

Obecnie najważniejsze rytuały przejścia w społeczności Ajmarów to chrzest, pierwsze postrzyżyny, małżeństwo i śmierć. Na kalendarz obrzędowy wpływ mają obchodzone z pompą dni niektórych chrześcijańskich świętych.

Nieńcy

Nieńcy korzystają z usług szamanów tedibya, którzy dzielą się np. na vidutana, którzy mogą przeciwstawić się bogom, yanyani odpowiadających za sprawy ziemskie i sambana rozmawiających ze zmarłymi i odprawiających pogrzeby.

Karpentanowie

Zamieszkujący centralne rejony Półwyspu Iberyjskiego Karpentanowie pozostawiali ciała wojowników poległych podczas walki na pożarcie sępom, które uważali za ptaki święte.

Aztekowie

Aztekowie grzebali zmarłych z rozmaitymi przedmiotami i strojami, aby mogli je złożyć w ofierze pani podziemnego świata Mictecacihuatl.

Bamileke

Bamileke z Kamerunu podczas rytualnych tańców i pogrzebów noszą imponujące, niezwykle ozdobne stroje słoni zrobione z muszli oraz kolorowych koralików.

Tiwi

Pół roku po śmierci bliskiego aborygeni Tiwi odprawiają ceremonię Pukamani, uważaną za najważniejszą w życiu człowieka. Dzięki niej duch zmarłego zwany Mobuditi zostaje uwolniony i odchodzi do świata umarłych.

Chinchoro

Przygotowując mumie przedstawiciele kultury Chinchoro zdzierali skórę z ciał, usuwali organy i mięśnie, ubytki wypełniali gliną i zakładali skórę z powrotem uzupełniając fragmenty uszkodzone przy ściąganiu skórą zwierząt.

Moche

Przedstawiciele andyjskiej kultury Moche z Peru wyrabiali ozdoby wyobrażające owoce i warzywa. Szczególnie cenili sobie lucumę. Oddającą kształt owoców tego gatunku ceramikę wkładali do grobów.

Czuwańcy

Swoistością prawosławia wyznawanego przez Czuwańców z Rosji jest charakterystyczna ceremonia pogrzebowa, podczas której zmarłemu wkłada się do trumny tytoń, jeśli to mężczyzna, lub zestaw do robótek ręcznych, jeśli to kobieta.

Bambara

Bambara z Mali i Burkina Faso chowali ciała zmarłych, małych dzieci nie na cmentarzu, ale w rogu podwórka, a czasem nawet pod podłogą chaty w której przyszły na świat.

Kaniarzy

Groby Indian Kaniari składały się z małej krypty, gdzie deponowano cenne przedmioty należące do zmarłego, a jego samego układano na plecach lub w kucki, oraz okrągłego dołu, w którym grzebano jego żony i… Czytaj dalej

Inuici

Inuici chowali zmarłych w płytkich na ok. 0,5-metra grobach. Dno jamy wykładali kawałkami drewna. Obkładali nimi także samo ciało. I to już wystarczało. Nie używano bardziej trwałych, zamykanych trumien.

Tu

Przed rokiem 1950 wśród Tu z Chin powszechne było odprawianie dla zmarłych dzieci tzw. podniebnych pogrzebów, podczas których szczątki składano na umieszczonej na drzewie platformie.

Tiwi

Tiwi z Australii uważają, że kontakt z przedmiotami należącymi do zmarłego wywołuje chorobę, dlatego większość z nich niszczą podczas pogrzebu. Canoe, topory i domy są rytualnie oczyszczane i przekazywane członkom rodziny.

Ajmarowie

Dawniej grzebiąc członka społeczności cieszącego się wysokim statusem Ajmarowie składali w ofierze nie tylko liczne lamy, ale również żonę i niektóre dzieci zmarłego.

Nieńcy

Nieńcy chowają zmarłych bez przebierania ich, w tej samej odzieży w której oddali ostatnie tchnienie. Dodatkowo przed włożeniem do trumny mężczyzn zawijają w płótno namiotu, zaś kobiety w materiał, którym przykrywa się sanie.

Majowie

Rola ksiąg w kulturze Majów była ogromna. Władców chowano wraz z rękopisami złożonymi na piersiach lub w pobliżu głowy, co świadczy o religijnej symbolice i prestiżu tekstu pisanego.

Dżurdżeni

Gdy Dżurdżeni z Mandżurii w Chinach chowali swoich zmarłych, wkładali im do grobu zgiętą lub złamaną broń na znak, że właściciel nie będzie jej już potrzebował.

Tiwi

Według Tiwi gdy Purukaparli odkrył, że jego syn zmarł, odszedł z ciałem w stronę oceanu i zniknął. Przedtem wytłumaczył ludziom jak powinni wskazywać drogę zmarłym, aby każdy mógł podążyć za małym Jimani.

Ajmarowie

Szczególnie ważnych Ajmarów chowa się w Chullpas – kamiennych mauzoleach przypominających okrągłe wieże. Chullpas są budowane tam, gdzie mieszka Mallku, bóg hierarchii społecznej, czyli na szczytach wzgórz otaczających miasta.

Riukianie

Po pogrzebie Riukianina następuje 49-dniowy specjalny okres żałobny podczas którego jego rodzina jest zobowiązana do odprawienia w tygodniowych odstępach 7 upamiętniających go rytuałów.

Chinchoro

Przedstawiciele archeologicznej zbieracko-łowieckiej kultury Chinchoro z wybrzeża pogranicza chilijsko-peruwiańskiego jako pierwsi na świecie mumifikowali swoich zmarłych.

Nieńcy

Bardzo często Nieńcy chowali zmarłych nie w trumnach, ale odwróconych do góry dnem łodziach. Do środka wkładali broń i przedmioty codziennego użytku, a obok wbijali w ziemię długą włócznię zwaną chorejem.

Galaikowie

Niewiele wiemy o religii Galaików z terenów dzisiejszej Hiszpanii. Największą czcią cieszył się u nich bóg wojny lub ognia. Poza tym szeroko rozpowszechnione było wróżbiarstwo i magia. Zmarłych chowano w ziemi.

Inuici

Inuitów zmarłych podczas epidemii nie chowano w tradycyjny sposób, ale pozostawiano w domostwie i zawalano nad nimi dach.

Nieńcy

Każdy nieniecki ród miał swoje własne miejsce pochówku. Najczęściej było to niewielkie wzniesienie w tundrze w pobliżu rzeki. Z powodu wiecznej zmarzliny trumny pozostawiano na powierzchni ziemi.

Iberowie

Iberowie palili ciała swoich zmarłych, a prochy ważnych kobiet wsypywali do sarkofagów o ludzkim kształcie, które następnie umieszczali w jaskiniach. Przykładem takiego pochówku jest skrzydlata Dama z Bazy.

Majowie

Majowie grzebali swoich przodków we własnych domach pod podłogą. Jeśli grobów było dużo, formowały wzniesienie. Najsilniejszą pozycję miał więc ród, którego dom stał najwyżej, co oznaczało też, że najdłużej żyje w danym miejscu.

Celtyberowie

Celtyberowie wierzyli, że po śmierci idą do nieba tylko jeśli sęp pożre i w ten sposób uniesie ich ciało. Oprócz zostawiania zwłok na pastwę zwierząt praktykowano również kremację, która stanowiła karę dla tchórzy.