Tag Archive: świat zmarłych

Karpentanowie

Tak jak w innych częściach Iberii, również Karpentanowie czcili byka, którego wiązali z płodnością bydła i życiem pozagrobowym. Jego wizerunki znajdujemy na stelach nagrobnych z takimi symbolami jak słońce, koło, księżyc i gwiazdy.

Tzeltalowie

Mezoamerykańscy Indianie Tzeltal wierzyli w boga choroby zwanego Poxlom oraz w Oxlahun Tox, który początkowo był bogiem śmierci i panem trzynastego nieba, zaś później został uznany za demona.

Macedończycy

Według macedońskiego podania Bóg i Szatan są braćmi. Dzieląc świat zdecydowali, że Bóg zajmie się zmarłymi, a Szatan żywymi. Jednak Bóg szybko pożałował swego wyboru i wysłał na ziemię syna, Jezusa, do walki… Czytaj dalej

Karpentanowie

Karpentanowie z Półwyspu Iberyjskiego wbudowywali w mury domu mały ołtarzyk przy którym oddawali cześć mitycznemu przodkowi. Ołtarz zazwyczaj zawierał płaskorzeźbę przedstawiającą wędrówkę protoplasty w zaświaty.

Ajnowie

W wyobrażeniu Ajnów istota seansu szamańskiego polega na tym, że dusza, opuszczając ciało szamana, udaje się na konsultacje z jego duchami pomocniczymi albo wprost do zaświatów, by sprowadzić stamtąd duszę zmarłego.

Aztekowie

Aztekowie grzebali zmarłych z rozmaitymi przedmiotami i strojami, aby mogli je złożyć w ofierze pani podziemnego świata Mictecacihuatl.

Podlasianie

Ponieważ wierzono, że żebracy kontaktują się ze zmarłymi, bogaci Podlasianie urządzali przed Dziadami dla wędrujących biedaków uczty –  tzw. dziadowskie bale. W zamian mieli się oni modlić za zmarłych przodków gospodarzy.

Tiwi

Pół roku po śmierci bliskiego aborygeni Tiwi odprawiają ceremonię Pukamani, uważaną za najważniejszą w życiu człowieka. Dzięki niej duch zmarłego zwany Mobuditi zostaje uwolniony i odchodzi do świata umarłych.

Podlasianie

Na Podlasiu wierzono, że zmarli są widziani tylko przez psy i żebraków.  Według przekonań ludowych wędrowni biedacy są łącznikami między światem żywych i światem zmarłych m. in. przez swoją mobilność i brak stałego… Czytaj dalej

Tainowie

Tainowie wierzyli, że dobrzy ludzie po śmierci są wysyłani przez władcę nieba – cemi (ducha opiekuńczego) manioku Yucahu na mityczną wyspę Coiaibari, gdzie cieszą się życiem wiecznym w domu wszelkich uciech.

Irlandczycy

Mitologię celtycką Irlandii dzieli się na 4 cykle: mitologię właściwą wraz z opowieściami o zaświatach – echtrai (przygody) i immrama (podróże, wyprawy), cykl ulsterski, cykl historyczny (o królach) oraz opowieści feniańskie.

Jukagirzy

Jukagirzy z Rosji wierzą, że po śmierci ich dusze idą do świata zwanego Aibidzi skąd po kres czasu obserwują życie swoich potomków i starają się im pomóc w razie potrzeby.

Jakuci

Arson-Doulai to w mitologii Jakutów bóg świata podziemnego i śmierci. Połyka ludzkie dusze i zsyła na ziemię choroby. Ma na usługach zastępy krwiożerczych demonów zwanych abaasy’ami, które można obłaskawić jedynie krwawymi ofiarami.

Inuici

Inuici mieli zorze polarne za odblask płomieni palących się w królestwie zmarłych, dlatego napawały ich one ogromnym lękiem. Sądzili, że pojawiają się, by tym, którzy niedawno odeszli oświetlać  i wskazywać drogę do zaświatów.

Bakairi

Indianie Bakairi nie oznaczają i nie odwiedzają grobów swoich zmarłych. Nie noszą też po nich żałoby. U tego ludu nie istnieje żadna forma wiary w życie pozagrobowe.

Ajmarowie

W ajmarskiej wizji świata zachód kojarzony jest z ciemnością i śmiercią. Na zachód spływają górskie rzeki, tam leżą pustynie, odchodzą zmarli i udał się również Virakocha po stworzeniu świata.

Celtyberowie

Celtyberowie wierzyli, że po śmierci idą do nieba tylko jeśli sęp pożre i w ten sposób uniesie ich ciało. Oprócz zostawiania zwłok na pastwę zwierząt praktykowano również kremację, która stanowiła karę dla tchórzy.

Sumerowie

Sumerowie uważali, że do podziemnej krainy zmarłych zwanej Kur prowadzi siedem bram, po przekroczeniu których nie ma już powrotu.

Majowie

Majowie uważali, że miejsca, w których podziemna woda wypływała na powierzchnię, to bramy do zaświatów, Xibalby. Służyły im one w związku z tym także jako obszar składania ofiar.

Komiacy

Komiacy wierzą, że dusze dobrych ludzi będą się przeprawiać przez rzekę zmarłych po żelaznym moście, gorszych  – po chwiejnej belce lub cienkiej tyczce, zaś zatwardziałych grzeszników – po pajęczynie.

Komiacy

Komiacy z Rosji przez całe życie zbierają obcięte poznokcie ponieważ wierzą, że włożone po śmierci do ich trumny pomogą im się one wdrapać na niezwykle wysoką górę oddzielającą świat żywych od świata zmarłych.