Tag Archive: wojna

Winebagowie

Zamieszkujący Wisconsin w USA Winebagowie dzielili się na 12 klanów: Ptaka Gromu, Ludzi Wojny, Orła, Gołębia, Niedźwiedzia, Wilka, Ducha Wody, Jelenia, Wapiti (rodzaj jelenia), Bizona, Ryby i Węża.

Winebagowie

W przeciwieństwie do pozostałych mężczyzn, pochodzącemu z klanu Ptaka Gromu wodzowi Winebagów nie wolno było wejść na wojenną ścieżką. Przywódca plemienia miał być pacyfistą i miłościwym strażnikiem pokoju.

Inkowie

Zgodnie z inkaskimi wierzeniami nów był okresem szczególnie niefortunnym. Nie odprawiano wtedy rytuałów i unikano działań wojennych. Miało to dla Inków zgubne skutki, ponieważ podczas nowiu przybyli Hiszpanie.

Azande

W okresie przedkolonialnym lud Azande z DRK, Republiki Środkowoafrykańskiej i Sudanu tworzyli drobne, wojownicze państwa, które prowadziły nieustanne wyprawy wojenne i łupieskie.

Winebagowie

Winebagowie z Wisconsin w USA przetrzymywali więźniów przed straceniem w wigwamie pochodzącego z klanu Niedźwiedzia wodza fratrii niższej. Tam też chronili przed zbezczeszczeniem święte zawiniątko wojenne.

Dunganie

Zamieszkujący Kirgistan i Kazachstan Dunganie są potomkami wyznających islam sunnicki Chińczyków Hui, którzy po powstaniu dungańskim w latach ‘70 XIX wieku wyemigrowali do Azji Środkowej.

Bozo

Malijskie plemię Bozo to potomkowie jeńców wojennych osiedlonych na terenie Imperium Bamana i przemienionych w niewolników oraz rybaków.

Maorysi

Po tradycyjnym maoryskim powitaniu zwanym Hongi, które polega na zetknięciu się czołami i nosami, gość uważany jest za członka społeczności, co obliguje go do chwycenia za broń podczas wojny i pomoc przy uprawie… Czytaj dalej

Komancze

Komancze mieli elitarne stowarzyszenie wojenne zwane Wilkami. Jego przedstawiciele nosili na głowach i plecach skóry tych zwierząt, nie mogli opuścić pola walki, wymagano od nich wyjątkowej odwagi i waleczności.

Asturowie i Kantabrowie

Asturowie i Kantabrowie z górskich terenów północy Półwyspu Iberyjskiego wierzyli w boga wojny o nieznanym nam imieniu, któremu składali w ofierze kozły, konie i jeńców wojennych.

Nazca

Długo uważano, że przedstawiciele kultury Nazca preparowali ludzkie głowy jako trofea wojenne. Dziś wiemy, że ścinano je tubylcom. Głowy składano jako ofiary i wkładano do grobowców. To częsty motyw ikonografii Nazca.

Ajmarowie

Niektórzy badacze twierdzą, że to Indianie Ajmara wprowadzili do regionu andyjskiego technikę oblężenia. Wymyślili ją w X-XI wieku, co miało związek z powstaniem Królestw Ajmarów i ufortyfikowanych osad zwanych Pukara.

Jakuci

Syberyjscy Jakuci tłumaczą, że świat został podzielony na 3 strefy dopiero po krwawej wojnie między bogami. Niebo zajęli Urung Ajyy Tojon i Ułuu Tojon, podziemia – Arson-Doulai, a ziemię pozostawiono dla 35 ludzkich… Czytaj dalej

Ajnowie

Ajnowie z północy Wysp Japońskich rzadko prowadzili między sobą walki, większość problemów rozstrzygali na drodze dyskusji. Gdy dochodziło do bitwy jeńcy wojenni stawali się niewolnikami tych, którzy ich schwytali.

Rzymianie

Rzymianie z łatwością podbili Półwysep Iberyjski, ponieważ wykorzystywali lokalny zwyczaj devotio obligujący jedną stronę do obrony drugiej za cenę własnego życia, aby zbudować dla siebie armię lojalnych ochroniarzy.

Moche

Przedstawiciele andyjskiej kultury Moche prowadzili rytualne wojny, których celem było zdobycie jeńców poddawanych następnie torturom i składanych w ofierze. Zjawisko to szczególnie nasilało się w okresie klęsk żywiołowych.

Jawajczycy

Według Jawajczyków ludzkie życie składa się z 5 elementów (Cara Ciri Manusia): miłości i współczucia, porządku społecznego i rodzinnego, zasad grzeczności, języka i kultury oraz wreszcie: wojny i niepokoju.

Winebagowie

Wodzowi Winebagów z Wisconsin w USA, w przeciwieństwie do pozostałych członków plemienia, nie wolno było iść na wojenną ścieżkę. Do jego zadań należało działanie na rzecz pokoju i namawianie do miłosierdzia.

Asturowie i Kantabrowie

Nazwa jednego z plemion kantabryjskich brzmi Organomeskoni i pochodzi z języka celtyckiego w którym oznacza „ci, którzy się upijają mordowaniem”.

Irlandia

Irlandzka tradycja mówi, że trzeci z kolei lud zamieszkujący wyspę, Nemedianie, przybył ze Scytii. Po zwycięskiej walce z olbrzymami Fomorianami osiedlił się w Irlandii, ale wkrótce zdziesiątkowała go zaraza.

Ajmarowie

Ajmarskie kobiety towarzyszyły mężczyznom podczas wojen nosząc za nimi kamienie do proc oraz pełniąc rolę łączników-informatorów na polu bitwy.

Inkowie

Imperium Inków funkcjonowało tylko dzięki darmowej pracy na rzecz państwa, do której zobowiązany był każdy poddany. Z tego powodu unikano wyniszczających wojen. Konflikty zażegnywano na drodze rytualnych pertraktacji.

Ajmarowie

Przed podbojem inkaskim z roku 1430 Ajmarowie stworzyli 80 niezależnych, wzajemnie ze sobą wojujących królestw. Podział najpewniej bazował na różnicach dialektalnych i związkach rodowych.

Iberowie

Najemnicy iberyjscy słynęli z rycerstwa, determinacji i oddania dowódcy, z którym byli rytualnie związani przez devotio. Dlatego stanowili preferowaną straż przyboczną przywódców wszystkich mocarstw obszaru Morza Śródziemnego.

Celtyberowie

O sile celtyberyjskiej lojalności świadczy przypadek Calagurris. Nawet po śmierci dowódcy Sertoriusza mieszkańcy nie odstąpili od ostatniego rozkazu i zjadali własne żony oraz dzieci, aby dłużej stawiać opór Rzymianom w oblężonym mieście.

Iberowie

Iberowie wierzyli, że ofiarne samobójstwo żołnierza może uchronić przed śmiercią wodza. Ponadto gdy dowódca ginął na polu walki, związani z nim przez devotio wojownicy odbierali sobie życie.

Gandowie

U Gandów z Ugandy najlepszymi doradcami wojennymi byli kapłani boga wojny Kibuka. Wyruszali oni na wyprawy z wojownikami i brali udział w naradach często podejmując za dowódców decyzje taktyczne.

Chimu

Przedstawiciele kultury Chimu z północnego wybrzeża dzisiejszego Peru składali krwawe ofiary ludzkie z jeńców wojennych. Do  tego celu służył im m.in. rytualny nóż tumi o charakterystycznym kształcie półksiężyca.

Bambara

Bambara zbudowali na przełomie XVI i XVII wieku potężne imperium bazując na tradycyjnym bractwie myśliwych Donzo Ton jako armii. Do dziś głównie spośród Donzo Ton rekrutowane są bojówki podczas konfliktów w zachodniej Afryce.

Asturowie i Kantabrowie

Górale asturyjscy i kantabryjscy nosili długie, rozpuszczone włosy (Strabon z niesmakiem porównuje ich do kobiet), które na polu bitwy przepasywali na skroniach, aby im nie przeszkadzały w walce.

Chugach

Według jednej z opowieści Chugach, kobiety z Qilangalik, które zostały pozostawione przez polujących mężów same w wiosce, podczas najazdu wrogiego plemienia udawały mężczyzn przyczepiając sobie wąsy z sierści niedźwiedzia.

Galaikowie

Niewiele wiemy o religii Galaików z terenów dzisiejszej Hiszpanii. Największą czcią cieszył się u nich bóg wojny lub ognia. Poza tym szeroko rozpowszechnione było wróżbiarstwo i magia. Zmarłych chowano w ziemi.

Gandowie

Gdy gandyjski bóg wojny Kibuka zginął podczas potyczki jego obowiązki przejął Kirabira dotąd odpowiedzialny za karanie ludzi grzesznych i opieszałych w wypełnianiu obowiązków religijnych.

Aztekowie

Podbite ludy płaciły imperium Azteków podatki w bawełnianych płaszczach, przepaskach biodrowych, strojach i insygniach wojennych wraz z tarczami, drogocennych kruszcach i ozdobach, piórach ptasich i produktach spożywczych.

Inkowie

Przed podjęciem jakichkolwiek działań wojennych Inkowie składali w ofierze lamę i na podstawie wyglądu jej wnętrzności wróżyli o przyszłym powodzeniu bądź niepowodzeniu wojny.

Tuaregowie

Tuaregowie słynęli z niezwykłej wojowniczości. Wszystkie państwa pogranicza Białej i Czarnej Afryki starały się utrzymywać wyborowy oddział mężczyzn rekrutowanych z ich ludu.

Luzytanie

Podobno luzytańskie zamiłowanie do tańców miało służyć zachowaniu siły nóg na wypadek wojny. Informację tę podał Diodor Sycylijski w „De Hispania antiqua”.

Lapończycy

Lapończycy są przekonani, że zorze polarne to światło odbite od wielkich ławic śledzi. Nazywają je zresztą „błyskami śledzia”. Wierzą również, że rozbłysk koloru czerwonego zapowiada rozlew krwi.

Luzytanie

Luzytanie, przodkowie dzisiejszych Portugalczyków, składali wszystkich schwytanych wrogów w ofierze, a następnie wróżyli z ich wnętrzności.

Jutowie

Kobiety nieprzyjaciół wzięte do niewoli  przez Jutów z Utach w Stanach Zjednoczonych, trafiały w ręce kobiet z ich własnego plemienia, które poddawały je wymyślnym torturom.

Jutowie

Jeżeli wojownik złapany do niewoli przez Jutów ze stanu Utah w Stanach Zjednoczonych zachował godność i odwagę, był puszczany wolno.